1. شهروند خبرنگاری

«فیلم دار و دسته بد» در ونیز خبرساز شد

جایزه ویژه جشنواره فیلم ونیز در دستان آنا لیلی امیرپور

هیئت داوران جشنواره فیلم ونیز جایزه ویژه این دوره را به سینماگر ایرانی‌آمریکایی آنا لیلی امیرپور داد که با فیلم «دار و دسته بد» در این جشنواره شرکت کرده بود.

  1. ۲ ماه،۳ هفته قبل
  2. ۰
آنا لیلی امیرپور
نوداد -

این کارگردان ۳۶ ساله یکی از چند سینماگر ایرانی‌تبار است که تابستان امسال در راستای «افزایش گوناگونی نژادی و جنسیتی» به آکادمی اسکار دعوت شدند.

جایزه اصلی جشنواره ونیز، شیر طلائی، به لاو دیاز، فیلم‌ساز فیلیپینی رسید که با فیلم «زنی که رفت» در این جشنواره شرکت کرده بود.

جایزه دوم این جشنواره یعنی جایزه بزرگ هیئت داوران به فیلم آمریکایی «حیوانات شب‌رو» از تام فورد رسید.

در این هفتاد و سومین دوره جشنواره ونیز، این جشنواره از امیر نادری، کارگردان صاحب‌سبک ایرانی هم تقدیر کرد و جایزه ژژر لکولتر گلوری به خاطر اصالت در نوآوری به آقای نادری داد. هم‌زمان تازه‌ترین فیلم امیر نادری، "کوهستان" هم در این جشنواره نمایش داده شد.

فیلم «دار و دسته بد» به کارگردانی آنا لیلی امیرپور که از ایالات متحده در جشنواره ونیز شرکت کرده بود، ماجرایی عشقی را به تصویر می‌کشد که بین گروهی آدم‌خوار در هرزآبادهای تگزاس اتفاق می‌افتد.

این فیلم چند ستاره مهم را به عنوان بازیگران اصلی‌اش دارد؛ از جمله کیانو ریوز و جیم کری که گفته شده به خاطر گریمش به‌سختی در فیلم قابل‌تشخیص است.

کار قبلی این کارگردان، یک فیلم ترسناک بود به نام «دختری در شب تنها به خانه می‌رود» که به زبان فارسی در کالیفرنیا فیلم‌برداری شده بود.

گلن کنی در سایت راجر ایبرت، فیلم «دار و دسته بد» را نفس‌گیرترین فیلم جشنواره ونیز و تا این جای کار فیلم آمریکایی محبوبش در سال ۲۰۱۶ خوانده است.

منتقدان این فیلم را اثری با مایه‌های فمینیستی خوانده‌اند که کارگردانی فوق‌العاده‌ای دارد و به نوشته گلن کلی، با آثار سرجو لئونه، جیم جارموش و کوئنتین تارانتینو پهلو می‌زند.

این منتقد نوشته است فیلم «دار و دسته بد»، تلفیق کمیک و هوشمندانه فیلم از ژانرهای سینمایی مختلف، از فیلم‌های ترسناک بد تا وسترن‌های اسپاگتی است.

اما این ترکیب، همه را راضی نکرده است و مثلا جسیکا کیانگ، فیلم را برخوردار از عناصر مفرح و حتی خوب خوانده، اما "بدون این که خود فیلم مفرح یا خوب باشد."

گای لاج در مجله ورایتی نظر مشابهی دارد و می‌گوید این فیلمی است که با آن که ظاهرا خیلی شلوغ‌تر و نکات چشمگیرتری نسبت به فیلم قبلی آنا لیلی امیرپور دارد، اما در درون، تهی‌تر است.