ممکن است ناسا با موشک فضایی ضعیف تری انسان را به فضا بفرستد

افزایش بودجه ناسا برای ساختن یک سکوی پرتاب جدید توسط کنگره ممکن است باعث شود که ناسا تغییرات بزرگی در برنامه ی پرتاب موشک Space Launch System خود به فضا ایجاد نماید.

  1. ۴ ماه قبل
  2. ۰
ممکن است ناسا با موشک فضایی ضعیف‌تری انسان را به فضا بفرستد
به گزارش نوداد (سکوی اجتماعی خبر)

وقتی در سال ۲۰۲۰ انسان با این موشک به فضا پرتاب می شود، ممکن است از نسخه ی کم قدرت تری نسبت به آنچه ناسا پیش تر حدس زده بود، استفاده کند. و اگر اعمال این تغییرات ادامه پیدا کند ممکن است ابعاد موشک فضانوردان برای سفر به فضا در ۴۵ سال آینده به تدریج کاهش پیدا کند.

SLS در دهه ی گذشته در حال توسعه بوده است و وقتی توسعه اش به پایان برسد تبدیل به موشک اصلی ناسا برای فرستادن فضانوردان به ماه و مریخ خواهد شد. مدت زیادی است که ناسا برای استفاده از SLS در حال برنامه ریزیست و در این راستا دو ماموریت آزمایشی بسیار حیاتی را پیش بینی کرده است. اولین آزمایش که EM-۱ نام دارد قرار است بدون سرنشین باشد و در آن از کوچک ترین نسخه ی پیش بینی شده ی موشک برای سفری سه هفته ای به دور ماه استفاده شود. ناسا قصد دارد سه سال پس از آن نیز نسخه ی بزرگتر و قوی تری از موشک را به همراه دو فضانورد و تحت ماموریتی به نام EM-۲ به ماه بفرستد.

اما حالا ممکن است ناسا توسعه ی موشک را به تعویق بیندازد و از همان نسخه ی کوچک تر SLS برای ماموریت دوم استفاده کند. اگر چنین اتفاقی بیفتد ناسا مجبور است نوع دیگری از ماموریت را برای فضانوردان پیش بینی و آماده سازی کند چرا که آن ها دیگر از نسخه ی قدرتمندتر موشک استفاده نخواهند کرد.

رابرت لایت فوت (Robert Lightfoot) قائم مقام ناسا دیروز به کنگره ی آمریکا گفته است : اگر قرار باشد EM-۲ با نسخه ی کوچک تر موشک انجام شود باید طرح ماموریت را عوض کنیم چرا که با این نسخه قادر به انجام کارهایی نیستیم که با نسخه ی بزرگتر موشک قابل اجراست.

ناسا تاکید کرده است که به هرحال فضانوردان در پرتاب دوم حضور خواهند داشت. اما موشک قادر به حمل تجهیزات علمی اضافه به طوری که پیش تر برنامه ریزی شده بود نخواهد بود.

یک سخنگوی ناسا در اظهارنظری به verge گفته است: هدف اصلی EM-۲ تامین امکان عملکردهای مهم و حیاتی موشک و سرنشینان است که شامل: برنامه ی ماموریت، عملکرد سیستم ، رابط کاربری خدمه، ناوبری و هدایت در عمق فضا می باشد که با Block ۱ SLS نیز قابل دسترسی و تامین است.

اجرای این تغییرات و اصلاحات در پرتاب های آینده تنها با بودجه ی عظیم و پیش بینی نشده ای که ناسا اخیرا و به خاطر افزایش مالیات درسال ۲۰۱۸ دریافت کرده امکان عملی شدن پیدا کرده است. این آژانس فضایی ۳۵۰ میلیون دلار اضافه برای ساختن سکوی پرتاب دوم SLS دریافت کرده است و این بودجه به ناسا آزادی عمل بیش تری برای اجرای چند ماموریت ابتدایی موشک داده است.

SLS طوری طراحی شده است که از یک سکوی پرتاب قابل حمل که سکوی پرتاب سیار نام گرفته است استفاده کند. و این سکو در مرکز فضایی کندی متعلق به ناسا در فلوریدا قرار خواهد گرفت. ناسا برای آماده سازی پرتاب اول موشک یک سکوی پرتاب قدیمی را اصلاح و بهسازی کرده است که در اصل برای برنامه ی صورت فلکی که کنسل شده است ساخته شده بود، برنامه ای برای کلید زدن دوباره ی ماموریت فرستادن انسان به کره ی ماه در دوره ی دولت جورج بوش. و برای این بهسازی ها زمان زیادی صرف شده، همچنین بنابرگفته ی جامعه نجوم آمریکا چیزی حدود ۴۰۰ میلیون دلار هزینه نیز دربرداشته است که رقمی بزرگتر از آنچه که برای ساخت پلتفرم اولیه هزینه شد می باشد.

اما ناسا به یک مشکل برخورد: آژانس متوجه شد که بعد از به پایان رسیدن تمام بهسازی ها سازه ی این سکوی پرتاب تنها قادر به تحمل کوچک ترین نسخه ی SLS که Block ۱ نام دارد خواهد بود. در حالی که نسخه ی بزرگتر SLS که Block ۱B نام دارد بسیار بلندتر و سنگین تر از چیزی است که سکو قادر به تحمل آن باشد. واین به این معنا بود که سکو پس از به پایان رسیدن پرتاب اول باید دوباره وارد دوره ای از بهسازی و اصلاح می شد.

ممکن است ناسا با موشک فضایی ضعیف تری انسان را به فضا بفرستد

برنامه ریزی ناسا به مشکل برخورده بود. این آژانس فضایی پیش بینی کرده بود که بهسازی دوباره ی سکوی پرتاب سیار حداقل ۳۳ ماه یا تقریبا ۳ سال زمان خواهد برد. و در آن بازه ی زمانی SLS قادر به پرواز نخواهد بود چرا که با ازکار افتادن سکوی پرتاب، موشک نیز بی استفاده می شد. علاوه بر آن هرتاخیری که در روند بهسازی پیش می آمد باعث به تعویق افتادن اولین پرتاب با سرنشین موشک می شد. اما ناسا به دلیل هزینه های بالای مورد نیاز برای ساخت یک سکوی پرتاب دیگر به صورت رسمی درخواستی مطرح نکرد.

بنابراین کنگره آمریکا تصمیم گرفت پیش قدم شود و هزینه ی لازم را برای ساختن دومین سکوی پرتاب سیاری که بتواند نسخه ی بزرگ تر موشک یعنی Block ۱B را تحمل کند به ناسا بدهد. به این ترتیب اگر این آژانس فضایی فرآیند ساختن سکو را از همین حالا آغاز کند می تواند تا قبل از موعد تعیین شده ی پرتاب دارای سرنشین در سال ۲۰۲۳ آن را آماده کرده و به پایان برساند. و دیگر نیازی به صبر کردن برای تمام شدن بهسازی سکوی پرتاب برای پرتاب دوم موشک نخواهد بود.

حالا که ناسا بودجه لازم را در اختیار دارد از آزادی عمل و خلاقیت بیش تری برخوردار خواهد بود. اکنون دو سکوی پرتاب خواهد داشت که یکی برای SLS کوچک تر و دیگری برای نسخه ی بزرگتر آن استفاده می شود. و این به این معناست که ناسا می تواند به فرآیند پرتاب Block ۱ تا آماده شدن Block ۱B ادامه دهد، و همین کار را هم خواهد کرد چرا که آماده سازی block ۱B برای پرتاب زمانبر خواهد بود. دلیل این موضوع این است که این نسخه ی SLS به یک قطعه ی بزرگ و حیاتی به نام یکان رانشگر فوقانی اکتشافی احتیاج دارد که در بالای موشک قرار می گیرد. و این همان قطعه ای است که به SLS نیروی اضافی می دهد. اما این قطعه ، قطعه ی ماشینی پیچیده ای است که ناسا هرگز تاکنون نساخته است و همین حالا هم ناسا دچار تاخیرات متعدد در فرآیند آماده سازی SLS شده است، پیامد طبیعی ای که ساختن یک موشک از ابتدا به دنبال خواهد داشت.

ممکن است ناسا با موشک فضایی ضعیف تری انسان را به فضا بفرستد

بنابراین استفاده ی فضانوردان از یک نسخه ی کوچک تر SLS می تواند زمان بین دو ماموریت اولیه را کاهش دهد. لایت فوت در صحبت با کنگره گفته است: حالا که می دانیم می خواهیم سکوی پرتاب سیار دوم را بسازیم، می توانیم این سکوی پرتاب را در جای خود نگه داریم و سپس یک Block ۱ دیگر آماده کرده و پرتاب کنیم.

اما این به آن معناست که یک ماموریت با سرنشین با Block ۱ ظرفیت حمل تجهیزات اضافه را نخواهد داشت و فقط شامل خدمه خواهد شد.

لایت فوت می گوید: با این حال همین مقدار برای تضمین و ثابت شدن قدرت SLS در انجام ماموریت های دارای سرنشین کافی خواهد بود. او در ادامه اضافه کرد: ما هنوز می توانیم با این برنامه فضانوردان را وارد مدار کنیم و تمام سیستم هایی که قادر به چک کردن آن ها در EM-۱ نبوده ایم را چک نماییم.

ضمنا ممکن است که موشک SLS در پرتاب دوم اصلا دارای سرنشین نباشد. همچنین ناسا نیاز دارد تا ماموریت بعدی خود که پرتاب موشک به سمت قمر مشتری یعنی اروپا است را به زودی عملی کند. این ماموریت که  Europa Clipper نام گرفته است توسط کنگره ملزم به عملی شدن با موشک SLS و تا سال ۲۰۲۲ شده است. لایت فوت اشاره کرده است که  Europa Clipper می تواند قبل از اولین پرتاب دارای سرنشین SLS به فضا عملی شود، و تنها به زمان آماده شدن کپسول حمل فضانوردان در SLS بستگی دارد و اگر فضاپیمای Europa زودتر آماده شود می تواند به همراه موشک Block ۱ به فضا پرتاب شود.

و در پایان لایت فوت در صحبت با کنگره آمریکا با گفتن این که: بودجه ساخت سکوی پرتاب دوم به ما اجازه خواهد داد که وقتی آماده شویم، توانایی پرتاب SLS به سمت فضا با هر محموله ای که در آن مقطع آماده شده باشد را داشته باشیم، بر این نکته تاکید کرده است که ناسا اکنون گزینه های بسیار مختلفی را در پیش رو دارد.