اقمار خارج از منظومه شمسی ممکن است قابل سکونت باشند

اخترشناسان بیش از ۱۰۰ سیاره غول پیکر را شناسایی کرده اند که به طور بالقوه می توانند میزبان قمرهایی باشند که از شرایط مساعد برای پشتیبانی از حیات برخوردارند.

  1. ۲ ماه،۲ هفته قبل
  2. ۰
اقمار خارج از منظومه شمسی ممکن است قابل سکونت باشند
به گزارش نوداد (سکوی اجتماعی خبر)

در منظومه ی شمسی ۸ سیاره وجود دارد و مجموع این سیارات، بیش از ۱۷۵ قمر دارند که شاید یک یا دو مورد از این اقمار دارای اشکالی از حیات باشند. در واقع، ممکن است که کهکشان راه شیری، براساس آنچه که اخترشناسان تاکنون مشاهده کرده اند، مملو از اقمار فراخورشیدی باشد که شمار قابل توجهی از آن ها، به طور بالقوه قابلیت پشتیبانی از حیات را دارند.

پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا در ریورساید و دانشگاه سادرن کویینزلند در استرالیا، با بهره بردن از اطلاعات تلسکوپ فضایی کپلر، ۱۲۱ سیاره ی فراخورشیدی را شناسایی کرده اند که ممکن است، اقمار فراخورشیدی را نیز میزبانی کنند. در این پژوهش هیچ قمر فراخورشیدی واقعی شناسایی نشده است، اما به احتمال بسیار زیاد، بسیاری از این سیارات فراخورشیدی که برخی تا سه برابر بزرگ تر از زمین هستند، دارای اقمار طبیعی باشند. و از آنجایی که این ۱۲۱ سیاره در ناحیه ی قابل سکونتی به دور ستاره میزبان خود گردش می کنند، برخی از این اقمار حتی ممکن است دارای شرایط مساعد برای ظهور حیات باشند.

پژوهشگران این پژوهش که سرپرستی آن بر عهده رابرت ویتمن مایر است، اعلام کرده اند که پژوهش آن ها باید الهام بخش سایر اخترشناسان برای توسعه ی روش های جدیدی برای شناسایی علائم زیست شناختی و دیگر نشانه های حیات در جو اقمار دور دست باشد. این اخترشناسان پژوهش جدید خود را در ژورنال Astrophysical منتشر کرده اند.

تلسکوپ فضایی کپلر تا به امروز، برای شناسایی هزاران سیاره ی فراخورشیدی مورد استفاده قرار گرفته است که شمار اندکی از آن ها سیارات سنگی شبیه زمین بوده اند که در منطقه ی قابل سکونت منظومه خود (ناحیه ی ویژه ای که در آن امکان جریان یافتن آب مایع روی سطح سیاره امکان پذیر است) قرار داشته اند. حضور دائمی آب مایع، از این جهت مهم است که عمدتا آب، می تواند پیش نیاز شکل گیری حیات باشد.

هدف اصلی ماموریت کپلر این است که میزان سیاره های سنگی را که در نواحی قابل سکونت ستاره های میزبانشان قرار دارند را پیدا کند. اما همان طور که پژوهش های جدید نشان می دهد، کپلر همچنین می تواند میزان سیاره های غول پیکری که در این نواحی واقع شده اند را هم تعیین کند.

اخترشناسان با بهره بردن از اطلاعات تلسکوپ فضایی کپلر، سیارات غول پیکر (یعنی سیاراتی سه برابر بزرگ تر از زمین) را در مناطق قابل سکونت تخمین زدند. تخمین های اخترشناسان نشان می دهد که در حدود ۶ تا ۱۲ درصد ستاره ها دارای سیارات غول پیکری در مناطق قابل سکونت خود هستند.

برخی از اقمار فراخورشیدی ممکن است دارای شرایط مساعد برای ظهور حیات باشند

اخترشناسان با این فرض که هر یک از این سیارات حداقل یک قمر دارند، تخمین می زنند که حدود ۱۲۱ سیاره غول پیکر که توسط ماموریت کپلر شناسایی شده اند، می توانند، یک قمر به طور بالقوه قابل سکونت داشته باشند. و همان طور که واضح است، این تخمین تا حدی زیادی محتاطانه است، چرا که تعداد واقعی این اقمار، احتمالا زیادتر بزرگ تر از این خواهد بود.

اخترشناسان در پژوهش خود نوشتند:

در حال حاضر ۱۷۵ ماهواره ی طبیعی شناخته شده ی در حال چرخش به دور ۸ سیاره ی منظومه شمسی ما هستند که اکثر آن ها در اطراف دو مورد از بزرگ ترین سیارات منظومه ی ما قرار دارند، مشتری میزبان ۶۹ قمر شناخته شده و زحل میزبان ۶۲  قمر شناخته شده است. تعداد زیادی از اقمار در مدار سیاره های غول پیکر قرار دارند، موضوعی که نشان می دهد، به احتمال زیاد شمار زیادی از اقمار به دور سیارات غول پیکر گردش می کنند.

و هنگامی که به ماه نگاه می کنیم، دنیایی کاملا بی روح و برهوت را می بینیم. اما وضعیت برخی از اقمار فراخورشیدی به طور چشم گیری با ماه متفاوت است، به ویژه اگر این اقمار در اطراف غول های گاز مانند مشتری یا زحل قرار گرفته باشند.

تصویر مفهومی از یک قمر فراخورشیدی قابل سکونت که به دور سیاره ای غول پیکر در منظومه ای فرضی گردش می کند

قمر فراخورشیدی

این اقمار گزینه های جذابی برای میزبانی حیات هستند؛ اما بر خلاف وابستگی زمین به انرژی خورشید، ساکنین این اقمار می توانند از تابش هایی که از سیارات میزبان آن ها می آیند هم استفاده کنند. و در حقیقت، این اقمار حتی ممکن است که نسبت به زمین محیط بهتر برای پشتیبانی از حیات باشند.

اخترشناسان در پژوهش خود نوشتند:

اقمار فراخورشیدی ممکن است که پتانسیل بالایی برای فوق قابل سکونت بودن (Super Habitable) داشته باشند، زیرا این اقمار بر خلاف زمین که وابسته به انرژی ستاره ی میزبان خود است؛ داری تنوع منابع انرژی مورد نیاز برای یک زیست کره ی بالقوه هستند. یک قمر فراخورشیدی فوق قابل سکونت می تواند انرژی مورد نیاز خود را از نور یا گرمای ساطع شده از سیاره ی غول پیکر نزدیک خود یا حتی میدان گرانشی آن دریافت کند. بنابراین باید انتظار داشته باشیم که اقمار فراخورشیدی، انرژی مورد نیاز خود را خلال در یک دوره ی پایدارتر و طولانی تر دریافت می کنند که می تواند وضعیت معتدلی برای ظهور و بقای حیات فراهم کند.
حدود ۶ تا ۱۲ درصد ستاره ها دارای سیارات غول پیکری در مناطق قابل سکونت خود هستند

از سوی دیگر، پرفسور آبل مندز، اختر زیست شناسی سیاره ای از دانشگاه پورتوریکو در آرسیبو که در پژوهش جدید شرکت نداشته، می گوید که باید درخصوص نسبت دادن قابل سکونت به اقمار دوردست محتاط باشیم. پرفسور مندز به Gizmodo گفت:

انتظار می رود که قمرها به نسبت سیاره های میزبانشان بسیار کوچک تر باشند (استثناهایی مانند زمین و پلوتو وجود دارند) و به همین دلیل برای نگه داشتن جو بسیار کوچک هستند. بنابراین به طور کلی تنها سیاره های غول پیکر به جرمی هزار برابر زمین به اندازه کافی بزرگ خواهند بود که قمری به بزرگی مریخ را میزبانی کنند و جوی متراکم در منطقه ی قابل سکونت خود داشته باشند.

مندز همه ی این موارد را در کاتالوگ سیارات فراخورشیدی قابل سکونت (Habitable Exoplanets Catalog) خود در آزمایشگاه سکونت پذیری سیاره ای مورد بررسی قرار می دهد.

تیم او برآورد کرده که تاکنون در میان همه ی سیارات فراخورشیدی تاییدشده (نه تنها سیاراتی که به وسیله ی کپلر مشاهده شده اند) تنها ۴۰ سیاره ی غول پیکر در منطقه ی قابل سکونت وجود دارند که به اندازه ای بزرگ اند که ممکن است قمری به اندازه ی مریخ یا بزرگ تر داشته باشد که بتواند به طور بالقوه قابل سکونت باشد.

میشله هیل، یکی از اعضای تیم پژوهش جدید از دانشگاه سادرن کوئینزلند در بیانیه ای گفت:

اکنون که پایگاه داده ای متشکل از سیاره های غول پیکر شناخته شده در منطقه قابل سکونت ستاره میزبانشان ساخته ایم، مشاهدات بهترین کاندیداها برای میزبانی اقمار فراخورشیدی بالقوه می تواند به اصلاح ویژگی های مورد انتظار اقمار فراخورشیدی کمک کند. پژوهش های آینده ی ما به طراحی تلسکوپ های آینده کمک می کند تا بتوانیم این دست اقمار را شناسایی کنیم، خواص آن ها را بررسی کرده و به دنبال علائم حیات بگردیم.




همرسانی نوشتار: