مقایسه دوربین موبایل با دوربین های دیجیتال و حرفه ای

دوربین گوشی های هوشمند برای این که بتوانند جایگزین دوربین های حرفه ای شوند هنوز کاستی های زیادی دارند. در این مقاله به بررسی این کمبودها می پردازیم.

  1. ۲ ماه،۱ هفته قبل
  2. ۰
مقایسه‌ دوربین موبایل با دوربین‌های دیجیتال و حرفه‌ای
به گزارش نوداد (سکوی اجتماعی خبر)

در سال های اخیر، عده ای از صاحب نظران پیش بینی کرده اند که فناوری دوربین گوشی های هوشمند سرانجام به حدی خواهد رسید که افراد نیازی به دوربین DSLR یا بدون آینه نخواهند داشت؛ این واقعا ادعای بزرگی است. ما در این مقاله قصد داریم به صحت و سقم این ادعا و تفاوت های عمده ی دو طرف این قیاس بپردازیم.

این نکته که فناوری دوربین گوشی های هوشمند در سال های اخیر دست خوش پیشرفت های چشمگیری شده است، کاملا درست است. بر همین اساس، بعید هم نیست که کیفیت عکس دوربین های موبایل تا مثلا ۱۰ سال آینده با دوربین های دیجیتال کنونی برابری کند؛ اما دوربین دیجیتال کنونی؛ نه دوربین های دیجیتال ۱۰ سال آینده. حقیقت این است که فناوری سنسور دوربین های دیجیتال نیز سال به سال در حال پیشرفت است. بنابراین، هرچند ممکن است در دهه ی آتی گوشی هوشمندی بتواند عکسی هم تراز با یک دوربین DSLR فول فریم بگیرد، بسیار بعید است که قادر به رقابت با دوربین های دیجیتال هم عصر خود باشد.

حال ممکن است بگویید «مهم نیست، همان قدر کیفیت هم برای من راضی کننده است»؛ اما مطمئن باشید ۱۰ سال دیگر نظر متفاوتی خواهید داشت؛ چرا که همزمان با پیشرفت فناوری، سطح انتظار ما نیز بالاتر می رود. بنابراین، وقتی کیفیت عکس دوربین موبایل خود را با کیفیت عکس دوربین دیجیتال مقایسه کنید، به ضعف دوربین موبایل خود اعتراف خواهید کرد.

آیا گوشی های هوشمند می توانند جایگزین دوربین های عکاسی شوند؟

پاسخ صریح و روشن به این سؤال، خیر است. بهترین گوشی های هوشمند موجود همچنان قادر نیستند که یک عکاس را متقاعد کنند که دوربین عکاسی خود را کنار گذاشته و فقط از گوشی برای عکاسی استفاده کند.

دوربین عکاسی و موبایل

البته مسلما دوربین گوشی هوشمند در حال حاضر مجبوب ترین و رایج ترین نوع دوربین در جهان است؛ زیرا هم استفاده از آن آسان است و هم با توجه به ماهیت تلفن همراه، همواره هر کجا که می روید همراه شما است. از طرفی کیفیت ثبت تصاویر جدیدترین گوشی های هوشمند از جمله هواوی پی ۲۰ پرو به قدری افزایش یافته است که توانسته اند امتیازهای خارق العاده ای از DxOMark دریافت کنند؛ اما در حال حاضر محدودیت ها و کاستی هایی در دوربین های موبایلی وجود دارد که باعث شده است نتوانند نظر عکاسان حرفه ای را به خود جلب کنند. در ادامه به کاستی های دوربین موبایل در مقایسه با دوربین های عکاسی، از انواع مختلف می پردازیم.

هواوی پی 20 پرو / Huawei P20 Pro

کمبود های دوربین موبایل

۱. لنز ثابت و نبود امکان تغییر فاصله ی کانونی

آزاردهنده ترین محدودیت در دوربین های موبایل ثابت و غیرقابل تغییر بودن فاصله ی کانونی است. این دوربین ها همواره در حالت واید قرار دارند. برخی تولیدکنندگان موبایل تا کنون از خلاقیت های نظیر زوم هوشمند، لنز دوم و حتی سوم برای افزایش فاصله ی کانونی استفاده کرده اند و برخی امکان نصب لنز های مینیاتوری مبدل تله را فراهم کرده اند؛ اما حقیقتا تمام این نوآوری ها نتوانسته اند جای قابلیت تغییر لنز را بگیرند و شما نمی توانید بسته به منظره ای که قصد عکاسی از آن دارید، لنز متناسب با فاصله ی کانونی مورد نیاز را استفاده کنید.

این که برای تمام مناظر از زاویه ی باز استفاده کنید، آسان نیست. ممکن است در عکاسی از مناظر و مکان های دیدنی یا عکس های گروهی و حتی سلفی به مشکلی برنخورید؛ اما در عکاسی جنرال، یک عکاس ترجیح می دهد از لنزی که فاصله ی کانونی زیادتری مثلا ۵۰ میلی متر دارد کار کند یا لنزی که میدان دید کمتری دارد و پس زمینه و اعوجاج کمتری را ثبت می کند. وقتی مجبور هستید فقط با لنز واید عکاسی کنید، اجسام تناسب خود را از دست می دهند. مثلا لبه های عکس کشیده به نظر می آیند یا سر انسانی که در عکس حضور دارد از تن او به طرز غیرمعمولی بزرگتر خواهد بود. استفاده از فاصله ی کانونی زیادتر این مشکلات را کاهش می دهد و کنترل پرسپکتیو را که یکی از کارهای حیاتی برای عکاسان است و با دوربین زاویه ی عریض موبایل امکان پذیر نیست، به همراه می آورد.

۲. فوکوس خودکار و تأخیر شاتر

شاتر

یکی از فاکتورهای مهم برای عکاسانی که از کوچه و خیابان عکاسی می کنند، سرعت فوکوس کردن است. گوشی های هوشمند با وجود بهره مندی از قدرت پردازشی در حد رایانه، هنوز هنگام فوکوس کردن سرعت عمل رضایت بخشی ندارند. سرعت فوکوس دوربین های DSLR و بدون آینه به مراتب سریع تر از دوربین یک گوشی هوشمند است. بعد از این که فوکوس انجام شد، مسئله ی بدی تأخیر شاتر است. تأخیری که به جرأت می توان گفت در اکثر گوشی های هوشمند مقداری بین نیم تا یک ثانیه است. شاید برای کاربران عادی این میزان از کندی شاتر اهمیتی نداشته باشد؛ اما یک عکاس حرفه ای هرگز حاضر به از دست دادن یک لحظه به دلیل کندی شاتر نیست. گوشی های هوشمند چه از فوکوس لیزری استفاده کنند، چه از تشخیص فاز یا هر سیستم دیگر، سرعت فرآیند فوکوس و ثبت لحظه ی آن ها همپای دوربین های دیجیتال نیست. به همین جهت، با این که نسل به نسل، دوربین گوشی ها در حال ارتقا بوده و این حقیقتی انکارناپذیر است، اما هنوز جایگزین کردن دوربین دیجیتال با موبایل منطقی به نظر نمی رسد.

۳. نبود شاتر مکانیکی و دیافراگم فیزیکی

دوربین سونی

به منظور کوچک ساختن دوربین جهت قرارگیری در بدنه ی باریک گوشی، قسمت های مهم از ساختار دوربین حذف می شوند. شاتر مکانیکی با شاتر الکترونیکی جایگزین می شود و لنز همواره باز است و گزینه ای برای کنترل دریچه ی دیافراگم وجود ندارد. فقدان شاتر مکانیکی به این معنی است امکان استفاده از فلش خارجی وجود ندارد. از طرفی، استفاده از شاتر الکترونیکی نیز مشکلات خاص خود را دارد؛ چرا که تصاویر در ایزوی بالا دچار نویز زیادی می شوند و هنگام عکاسی از سوژه های متحرک دچار تاری می شود. به علاوه، عدم توانایی در تغییر دیافراگم سبب می شود وقتی می خواهید از منظره ای مانند آب روان یا حرکت ماشین ها در شب عکس بگیرید قادر به انجام این کار نباشید؛ زیرا دیافراگم ثابت F۱.۸ برای پایین آوردن سرعت شاتر بیش از حد درخشان است.

از طرف دیگر، اساسا امکان کاهش سرعت شاتر نیز وجود ندارد. به عنوان عکاس اگر بخواهید با فلش عکس بگیرید، لازم است سرعت شاتر را کاهش دهید؛ نبود شاتر مکانیکی و فقدان کنترل دیافراگم فیزیکی، در دنیای عکاسی دو کاستی بزرگ به شمار می روند که استفاده از فلش دوگانه در گوشی های هوشمند هیچ کمکی به پوشش آن ها نمی کند.

سامسونگ گلکسی اس 9 و اس 9 پلاس / Samsung Galaxy S9 & S9 plus

البته سامسونگ در گلکسی اس ۹ پلاس از دو تنظیم گشودگی دیافراگم استفاده کرده است. یکی F۱.۵ و دیگری F۲.۴؛ متأسفانه این کار نیز هرچند بهبودهایی را به همراه دارد در اکثر مواقع کمک چندانی نمی کند؛ زیرا F۲.۴ همچنان برای استفاده های خلاقانه با سرعت شاتر پایین بیش از حد درخشان است.

۴. اندازه ی کوچک سنسور

این مورد شاید از سایر مواردی که در بالا ذکر شد اهمیت کمتری داشته باشد و اساسا اگر موارد فوق در دسترس باشند و اندازه ی سنسور کوچک باشد مشکل خاصی وجود نداشته باشد؛ اما اگر تولیدکنندگان گوشی هوشمند بتوانند دوربینی با اندازه ی سنسور یک اینچ را در گوشی های خود جای دهند حرکت عظیمی به حساب می آید؛ البته پاناسونیک چند سال پیش در گوشی اندرویدی خود این کار را انجام داد؛ اما این گوشی هرگز به بازار جهانی عرضه نشد.

مقایسه ی اندازه ی سنسورها

در این بین شاید کمترین اهمیت را رزولوشن داشته باشد؛ فاکتوری که هنوز هم کاربران هنگام خرید دوربین زیادترین اهمیت را به آن می دهند. حقیقت این است که یک دوربین هشت مگاپیکسلی که به خوبی تنظیم و بهینه شده باشد می تواند از دوربین به اصطلاح ۴۰ مگاپیکسلی هواوی ۲۰ پرو عملکرد بهتری داشته باشد. دوربین های DSLR معمولا اندازه ای برابر با ۲۳.۶۰ در ۱۵.۷۰ دارند که تقریبا ۱۳ برابر اندازه ی سنسور تصویر گوشی های هوشمند رایج (۶.۱۷ در ۴.۵۵ میلی متر) است. به علاوه، سنسورهای فول فریم اندازه ای برابر ۳۶ در ۲۴ میلی متر دارند که حدودا ۳۰ برابر اندازه ی سنسور دوربین گوشی های هوشمند است. سطح سنسور وسیع تر میزان نور زیادتر، بازه ی دینامیک زیادتر، عمق میدان و میزان نویز کمتر را به همراه دارد.

۵. کیفیت لنز

امروزه در دنیای گوشی های هوشمند گشودگی دیافراگم دوربین ها به F۱.۷، F۱.۶ و اخیرا F۱.۵ افزایش پیدا کرده است. این فاکتور شاید دست مایه ی مانورهای تبلیغاتی شرکت ها قرار گرفته باشد و توانسته باشد توجه های زیادی را به خود جلب کند، اما به واقع F۱.۷ در مقایسه با F۱.۶ فرق چندانی ندارد.

دوربین

چیزی که اهمیت دارد کیفیت اپتیکال یا ساختار لنز است. اگر لنز باکیفیت باشد، گشودگی دیافراگم اهمیت چندانی نخواهد داشت.  یک لنز خوب با گشودگی دیافراگم F۲.۸ ولی شفافیت و وضوح عالی و کنتراست و کنترل های فنی خوب به مراتب بهتر از یک لنر F۱.۸ با کاستی های زیاد است؛ کاستی هایی که اگر گشودگی دیافراگم اینقدر زیاد نبود راحت تر قابل رفع بودند.

۶. عمق میدان

یک عکس پرتره ی گرفته شده با گوشی را یا عکس پرتره ی یک دوربین دیجیتال یا بدون آینه مقایسه کنید. نکته ای که توجه شما را به خود جلب خواهد کرد، شفافیت سوژه ی اصلی و تار بودن مرحله به مرحله ی فضای پشت آن است. گوشی های هوشمند با وجود تلاش تولیدکنندگان در به کارگیری سنسور دوم برای ایجاد کیفیتی مشابه، همچنان نمی توانند پرتره ای بگیرند که با پرتره ی دوربین های DSLR و بدون آینه برابری کند. دلیل این مسئله عمق میدان و میزان قرارگیری سوژه در فوکوس است.