ابیانه روستایی به رنگ عشق !

ابیانه روستایی در دامنه کوه با نماهای کاه گلی قرمز با زیر طاقی های سفید و پنجره های مشبک زیبا و چوبی است که هرچه در آن دیده می شود جلوه های از گذشته های دور دارد.

  1. ۲ ماه،۳ هفته قبل
  2. ۰
لینک های دانلود: mp4 (۲۳٫۳ MB) webm (۱۱٫۴ MB)
نوداد -

به گزارش نوداد (بانک ویدیو خبر ایران) ابیانه، روستای تاریخی در دل کویر استان اصفهان واقع شده است که سفر به این نقطه بکر و منحصربه‌فرد ایران خالی از تجربه‌های ماندگار نیست. وقتی می‌خواهید از هیاهوی شهر به مکانی آرامش‌بخش سفر کنید، سفر به کویر بهترین گزینه برای تجربه‌ای متفاوت و لذت‌بخش است. 

ابیانه

ابیانه نقطه‌‏ای خوش‌منظره و خوش آب‌وهوا و دارای موقعیت طبیعی مساعدی است، در گذشته به بیدستان معروف بوده است، روستایی که در دامنه کوه کرکس در نزدیکی شهرستان نطنز واقع شده است. این روستا را به اعتبار آثار و بناهای تاریخی پرتنوعش باید از زمرهٔ استثنائی‌ترین روستاهای ایران به شمار آورد. 

ابیانه

ابیانه یکی از کهن‌ترین زیست‌گاه‌های انسانی در حاشیه دشت کویر ایران بوده و کارشناسان قدمت هزار و پانصدساله را برای آن تخمین می‌زنند. آثار و بناهای تاریخی که در ابیانه وجود دارد مربوط به دوره‌های ساسانی، سلجوقی، صفوی و قاجار است، این آثار نشان دهنده قدمت تاریخی این زیست‌گاه انسانی است، شکوه معماری بومی و سرشار از زیبایی این روستا، آن را در شمار نمونه‏‌های کم‌نظیر دیدنی‏های جهان درآورده است. 

ابیانه

در دورهٔ صفویه هنگامی‌که شاهان صفوی برای ییلاق به نطنز می‏رفتند بسیاری از نزدیکان آن‌ها و درباریان ترجیح می‏دادند در ابیانه اقامت کنند. شمار خانه‌های ابیانه در سرشماری سال 1361 برابر با 500 واحد برآورد شده، این خانه‏‌ها تماماً بر روی دامنه پرشیبی در شمال رودخانه برزرود بنا شده است به‌صورتی که پشت بام مسطح خانه‏‌های پایین‌دست، حیاط خانه‏‌های بالادست را به وجود آورده است و هیچ دیواری هم آن‌ها را محصور نمی‌سازد. 

ابیانه

ابیانه در وهلهٔ نخست روستایی چندطبقه به نظر می‏آید که در بعضی موارد تا چهار طبقهٔ آن را می‌توان مشاهده کرد. اتاق‌های ابیانه به پنجره‏های چوبی ارس مانند مجهزند و اغلب دارای ایوان‌ها و طارمی‌های چوبی پیش‌آمده مشرف بر کوچه‌های تنگ و تاریک‏اند که خود به‌صورت مناظر جالبی درآمدند. 

ابیانه

نمای خارجی دیوارهای خانه‏‌های ابیانه با خاک سرخی که معدن آن در مجاورت روستا است پوشیده شده است. ازآنجاکه در دامنه‌های شیب‌دار ابیانه فضای کافی برای ساختن خانه‏‌های موردنیاز وجود ندارد در این روستا چنین رسم شده است که هر خانواده انبار غار مانندی در تپه‏ های یک کیلومتری روستا، در کنار جاده و نرسیده به ابیانه ایجاد کنند. 

ابیانه

این غارها که در دل تپه‏‌ها حفر شده‏اند و از بیرون تنها درهای کوتاه و محقر آن نمودار است برای نگهداری دام‌ها و نیز آذوقهٔ زمستانی و اشیای غیرضروری مورد استفاده قرار می ‏گیرد. زندگی مردم ابیانه کشاورزی و باغداری و دامداری است که با روش‌های سنتی اداره می‏شود. بیشتر زنان در امور اقتصادی با مردان همکاری دارند البته در گذشته گیوه‌بافی از جمله مشغله‏‌های پردرآمد زن‌های ابیانه بوده است که امروزه تا حدی متروک شده است. 

ابیانه

مردم ابیانه به سبب کوهستانی بودن منطقه و دور بودن محل آن‌ها از مراکز پر جمعیت و راه‌های ارتباطی، قرن‌ها در انزوا زیسته و درنتیجه بسیاری از آداب‌ورسوم قومی و سنتی و از جمله زبان و لهجهٔ قدیم خود را حفظ کرده‌‏اند. زبان مردم ابیانه فارسی با لهجهٔ خاص ابیانه‌‏ای است که با لهجه‏‌های متداول درجاهای دیگر تفاوت اساسی دارد. 

ابیانه

لباس سنتی آن‌ها، هنوز هم میان آن‌ها رواج دارد و در حفظ آن تأکید و تعصب از خود نشان می‏دهند، در مردان شلوار گشاد و درازی از پارچهٔ سیاه و در زن‌ها پیراهن بلندی از پارچه‏‌های گل‌دار و رنگارنگ است، علاوه بر این، زن‌های ابیانه معمولاً چارقدهای سفیدرنگی بر سردارند. 

ابیانه

قدیمی ‏ترین اثر تاریخی ابیانه آتشکده‏ای است که مانند دیگر بناهای ده در سراشیبی قرار گرفته است، مهم‏ترین بنا و اثر تاریخی این روستا یک باب مسجد جامع و قدیم‏ترین اثر تاریخی این مسجد منبر چوبی منبت‏کاری آن است که در سال 466 هجری قمری ساخته‌شده است.

ابیانه

گفتنی است با فرارسیدن فصل بهار و مطلوب شدن آب‌وهوای کویر، گردشگران داخلی و خارجی سفر به نقاط بکر و منحصربه‌فرد کویر را موهبتی خدادادی می‌دانند که در این سفر، هرچند کوتاه تجربه‌های خوب و ماندگاری را از زندگی در دل کویر فرامی‌گیرند.