عطر بساز برادر ؛ نه افیون ! + عکس

محمد دین ساپی در میانه دشت گل محمدی در شرق افغانستان ایستاده و تمام حواسش را جمع کرده، موقع راه رفتن گلی را لگد نکند؛ گل های دشت او برای روغن گیری و گلاب گیری به کارخانه ها می روند و ماحصل آن به سراسر جهان فرستاده می شود.

  1. ۲ ماه،۱ هفته قبل
گل محمدی ننگهار
به گزارش نوداد (سکوی اجتماعی خبر)

بوی دلنشین محصول به بار آمده، مشام کشاورزان استان ننگرهار را پر کرده است و درآمدی که از آن به دست می آورند راضی شان کرده تا به جای کاشت خشخاش، به کاشت گل محمدی روی بیاورند؛ خشخاشی که باعث تشدید خشونت و درگیری در سراسر این کشور می شود.

ساپی ایستاده در میان انبوه گل های صورتی به خبرنگار خبرگزاری فرانسه گفت: «من از بار گل ها خیلی راضی ام.» او یکی از 800 کشاورز این استان هم مرز با پاکستان است که در پروژه «گل محمدی برای ننگرهار» شرکت کرده است. این پروژه که اولین بار در همکاری آلمان و افغانستان در سال 2007 شکل گرفت، قرار است کشاورزان را متقاعد کنند به جای کشت خشخاش به کاشت گل محمدی روی بیاورند و از این روش قانونی، منبع درآمدی برای خود ایجاد کنند.

ساپی، کشاورز 50 ساله، گفت: «آنها به ما بوته ها را دادند، ابزار در دستمان گذاشتند و حتی سال اول هم مقداری پول دادند تا با خیال راحت گیاهان را بکاریم و منتظر محصولشان بنشینیم. حالا من 600 بوته دارم که سر جمع از آنها هزار و دویست کیلو گل به دست می آورم.» کاشت و برداشت تریاک تجارت عظیمی در افغانستان است، ننگرهار نیز ششمین استان تولیدکننده خشخاش در این کشور است. کشت خشخاش در سال گذشته رکوردی تازه از خود    بر جای گذاشت؛ آمارهای رسمی می گویند 9 هزار تن ماحصل کشت و برداشت کشاورزان خشخاش بوده است. با این حال، ساپی می گوید از کشت گل محمدی راضی است. او درآمدی کافی برای حمایت از خانواده اش پیدا کرده است و تأکید می کند کاشت گل محمدی برای او هزینه و تلاش کمتری می طلبد. برداشت گل محمدی تا ماه مه تمام می شود و او می تواند به کشت سبزیجات بپردازد.

«از خشخاش هم بهتر»

ساپی و کارگرانش با سپیده دم کارشان را آغاز می کنند و تا اوایل ظهر قبل از آنکه گرما امانشان را ببرد، به کار ادامه می دهند و گلبرگ ها را از شاخه جدا می کنند و توی ساک بزرگی می ریزند.

ننگرهار مملو از نیروهای داعشی است که از اواخر سال 2014 راهشان را به این کشور باز کردند و به سرعت پایه های قدرتشان را در آن مستحکم کردند.

طالبان نیز در این منطقه رفت و آمد دارد و مدام در مزارع اطراف بمب می اندازد؛ از آنجایی که مزارع گل محمدی برای آنها تهدیدی دائمی محسوب می شود، آنها نیز از این حمله در امان نیستند.

در یکی از روستاهای همین اطراف، شاه زمان معلم و کشاورز گل محمدی هم اعتقاد دارد مزایای کاشت این گل از خشخاش زیادتر است. او گفت: «مردم منطقه ما عادت به کاشتن خشخاش دارند، اما این حرام است. گل محمدی خیلی بهتر است. من پول خیلی خوبی از آن در می آورم. لازم نیست هر بار بوته شان را بکاریم و زحمت زیادی لازم ندارد.»

خان آقا یکی از حامیان این پروژه در منطقه دارا نور هم با نظر شاه زمان موافق است. او هم تأکید کرد: «برعکس خشخاش، گل محمدی نیاز به آبیاری فراوان ندارد، لازم نیست مرتب سم پاشی شود و مراقبت ویژه ای نمی طلبد.» عمر بوته های گل محمدی بسیار زیاد است و هر کدام بالغ بر 30 الی 50 سال عمر می کنند، اما خشخاش را باید هر فصل از نو کاشت. او اضافه کرد: «ما با کشاورزان قرارداد محکمی بستیم و از آنها خواستیم کشت خشخاش و دیگر گیاهان مخدر را متوقف کنند و حالا اطمینان داریم این مزارع  صد درصد از خشخاش پاک هستند و هر جا که چشم می اندازیم گل های صورتی محمدی را می بینیم.»

محمد اکبر مدیر پروژه گل های محمدی افغان می گوید اخیراً گیاهانی را از بلغارستان وارد کرده اند که کنار گل های محمدی مزارع خشخاش را درو کند و جایگزین آن شود. از هر شش تن گلبرگ حدود یک لیتر روغن خالص تولید می شود که برای مصارف خوراکی، درمانی و زیبایی صادر می شود.

در فصل برداشت گل محمدی، محمد اکبر بیش از 120 نفر را استخدام می کند تا از سپیده دم تا پیش از ظهر کار کنند و گلبرگ ها را بچینند. او می گوید: «گل های چیده شده باید همان روز وارد چرخه تبخیر و تقطیر شوند و روغن شان گرفته شود، وگرنه با گذشت زمان عطرشان را از دست می دهند. ما در فصل برداشت گل، گاهی تا دو و سه صبح مشغول کاریم.» اخیراً نیز وزیر کشاورزی افغانستان در راستای سیاست های ملی خود برای مقابله با کشت گیاه خشخاش به عنوان پایه تولید مواد مخدر اعلام کرد که آلوئه ورا را نیز پس از تحقیقات برای جایگزینی با خشخاش در فهرست پیشنهادهای کشت جایگزین به کشاورزان معرفی کرده است.

عطر بساز، نه جنگ

اندکی پیش از آغاز پروژه «گل محمدی برای ننگرهار» عبدالله ارزاله کار کشت و پرورش گل ها را آغاز کرده بود. او که مدرک مهندسی اش را در امریکا گرفته، پس از بازگشت به خانه مغازه ای را در کابل باز کرد و به فروش گلاب و عطر برای خانواده های متوسط افغانستانی و خارجی پرداخت. دشت پرورش گل محمدی او 100 هکتار است و امیدوار است تا سال بعدی اگر «شرایط امنیتی» اجازه بدهد، این میزان را سه برابر کند. مانند اکبر محمد؛ او هم از بابت تهدیدهای تروریستی نگران نیست و اعتقاد دارد رفته رفته می توان این کشور را از جنگ و فلاکتی که اکنون گرفتارش است، نجات داد. ارزاله می گوید با تحریک نوع دوستی و احترام به صلح در میان مردم، می توان افغانستان را از تروریسم و خشونت نجات داد.

او می گوید: شاید بتوان با طالبان معامله کرد اما داعش شوخی سرش نمی شود؛ ما دو سال پیش 50 کشاورز خود را از دست دادیم، چون داعش در اطراف مزارع ما پایگاه ساخته بود. با تمام مشقت ها، ارزاله همچنان به آینده کارش امیدوار است. او با یک شرکت کانادایی قرارداد بسته و روغن گل محمدی به آنجا صادر می کند. روی بطری هایش نوشته شده: «عطر بساز، نه جنگ.»

منابع: هندوستان تایمز، الجزیره، دویچه وله






همرسانی نوشتار: