اقدام جالب دختر ۲۱ ساله افغان در ایران ! + عکس ها

هراسان می دود. با همه توانی که در بدن دارد. گاهی پشت سرش را نگاه می کند و تماشای هیبت مردان اسلحه به دستی که به دنبال او می دوند وحشتش را می افزاید و این بار تندتر و تندتر می دود.

  1. ۲ روز،۱۸ ساعت قبل
  2. ۰
دختری که داوطلبانه معلم نیازمندان حاشیه‌نشین شده است+تصاویر
به گزارش نوداد (سکوی اجتماعی خبر)

زمین می خورد. به او نزدیک تر می شوند اما از اعماق وجود و با صدای بلند خدا را صدا می زند. رمقی برای پاهای نحیفش باقی نمانده و عاقبت در چند کیلومتری روستای شمعان نقش بر زمین می شود. سربازان طالبان قدم به قدم به دخترک نزدیک می شوند. قنداق اسلحه را روی شانه های ظریفش احساس می کند. عرق سرد بر پیشانی اش نشسته و چشمانش را می بندد و آرزوی مرگ می کند تا زنده ماندن.

ناگهان از خواب می پرد. این کابوس، سال هاست میهمان خواب «مریم حکیمی»، دختر ۲۱ ساله افغان است. مریم و خانواده اش چند سال قبل جانشان را برداشتند و از وحشت نیروهای طالبان از افغانستان به ایران پناه آوردند. خانواده حکیمی در سخت ترین شرایط اقتصادی دریکی از مناطق جنوبی پایتخت خانه ای را اجاره کردند و فصل دوم کتاب زندگی شان آغاز شد. در ایران شرایط برای آن ها راحت نبود. از اتباع بیگانه بودند. پدر کار نداشت و اوضاع اقتصادی هر لحظه سخت تر می شد اما نوری به زندگی مریم تابید و با همه اتفاقات تلخ زندگی اش خداحافظی کرد.

مددجویی که مددکار شد

دختر افغان در ایران مددجو بود و روحش زخمی اتفاقات تلخ زندگی اما حالا مددکار است و سرش پر از سوداهای دوست داشتنی. سودای با سواد کردن زنان حاشیه نشین از اینجا رانده و ازآنجا مانده، سودای محقق کردن رؤیاهای کودکانه بچه های معصومی که نه کودکی کردند و نه بلد هستند الفبای آن را. حالا مریم گاهی فرزند می شود برای مادری نگران، گاهی مادر برای کودکی که در حسرت مهر مادری است، گاهی خواهر برای دختری که همه مرزهای ناامیدی را طی کرده و بندی به سستی یک تار مو میان او و مرگ همه رویاهایش باقی مانده است. «مریم حکیمی» دختر ۲۱ ساله افغان ۳ سال است که در تهران، پایتخت ایران بر همه مشکلاتی که شاید تیزپاترین دونده ها را هم از پای دربیاورد، فائق آمده و در مدرسه ای که به همت جمعیت خیریه امام علی راه اندازی شده، داوطلبانه بدون دریافت دستمزد، معلم شده است. چند سال قبل مددکاران جمعیت امداد دانشجویی امام علی (ع) به او کمک کردند تا به زندگی عادی برگردد و حالا او دستگیر نیازمندان شده است.

دختر افغانی که با معلمی زکات علمش را می دهد

دختری که داوطلبانه معلم نیازمندان حاشیه نشین شده است+ عکس ها

تصویر در آغوش گرفتن یکی از شاگردان بلوچش را که دختری ۲۰ ساله بود نشانمان می دهد. روزی که کارنامه یک سال تحصیلی را به دانش آموزانش داد. نمی تواند جلوی اشک هایش را بگیرد. ۱۰۰، ۱۲۰ یا ۱۳۰ نفر. نمی داند در این ۲ سال، الفبای زبان فارسی را به چند کودک و نوجوان یاد داده و چند زن افغان و بلوچ و ایرانی را با سواد کرده اما هر چه هست می گوید: «زکات علم ناچیزم را می دهم. زکات مدرک دیپلمی که در افغانستان با بدبختی و مصیبت هایی که گریبان گیر یک دختر است گرفتم. باید دختر باشی و در هرات و روستایی به نام شمعان در شهرستان «والس والی انجیل» زندگی کنی تا معنی حرف هایم را بفهمی. من به سختی درس خواندم. نمی خواهم خاطره آن روزهای سخت را دوباره زنده کنم اما دائم به خودم نهیب می زنم و می گویم که باید یادت بیاید که چطور درس خواندی که حالا در یک نقطه متوقف نشوی. سال سوم دبیرستان در افغانستان از کلاس ۴۰ نفری ما ۱۲ دانش آموز دختر باقی ماند. طی کردن فاصله خانه تا مدرسه کار راحتی نبود. ترس از دزدیده شدن توسط نیروهای طالبان، ترس از دست دادن جان و ده ها ترس دیگر که مثل سایه تو را از خانه تا مدرسه تعقیب می کرد. از سختی و دوری راه خانه تا مدرسه که بگذریم باید در برابر ازدواج اجباری طاقت می آوردم. در درجایی که ما زندگی می کردیم وقتی سنت از ۱۲ سال می گذرد این ترس به جانت می افتد که به اجبار تو را بر سفره کدام داماد می نشانند، اما من در برابر همه این مشکلات مقاومت کردم. برای همین وقتی به ایران آمدم و دوران بحرانی که داشتم را از سر گذراندم تصمیم گرفتم دستگیر نیازمندان شوم.»

صبور و استوار مثل مریم حکیمی

دختری که داوطلبانه معلم نیازمندان حاشیه نشین شده است+ عکس ها

جمعیت امداد دانشجویی امام علی (ع) را با دانشجویان داوطلب که در حوزه کودکان کار و مشکلات و آسیب های اجتماعی مناطق فقیرنشین تهران فعالیت می کنند می شناسیم؛ اما همه تصورات ما از این گروه خیریه تغییر می کند وقتی می بینیم دختری از اتباع افغان با همه محرومیت ها و نداشتن ها، داوطلبانه به جمع فرهنگیان نیک اندیش پیوسته است. آن هم در شرایطی که برای تأمین نیازهای مالی اش غذاهای محلی افغان ها را می پزد و در جشنواره های مختلف آن ها را می فروشد. مریم می گوید: «می خواهم مدرک دیپلمم را از وزارت آموزش وپرورش افغانستان دریافت کنم و از طریق کنسولگری به ایران بیاورم. برای این کار به بیش از یک میلیون تومان پول نیاز دارم و امیدوارم با پول فروش غذاهای محلی بتوانم این مبلغ را تهیه کنم. آرزو می کنم روزی بتوانم وارد دانشگاه شوم ودرسم را ادامه دهم.» او ادامه می دهد: «در ایران توانستم قدمی برای حل مشکلات و آسیب های اجتماعی بردارم. روز اولی که برای درس دادن به دانش آموزان محرومی که در حاشیه جنوب تهران زندگی می کنند به کلاس درس رفتم نمی توانستم جلوی اشک هایی که از گونه هایم سرازیر می شد را بگیرم. بی اختیار گریه می کردم. در کلاس درس من، هم بچه های افغان بودند، هم دختران بلوچ که بعضی هاشان هنوز در ۱۲ سالگی بی سواد بودند و هم دختران بی شناسنامه ایرانی و من خوشحال بودم از اینکه در اوج دردمندی توانسته ام دستگیر باشم. گاهی پای درد و دل دختران بی شناسنامه ایرانی می نشینم، حسرت های دختران افغان حسرت های زندگی من هم هست اما سعی می کنم در کلاس درس، صبر و استقامت را به آن ها یاد دهم. کاری که خودم انجام دادم و حالا از آن لذت می برم.»





همرسانی نوشتار: